غذا دادن به سگهای ولگرد؛ دلسوزی یا ناآگاهی!؟
تقریباً هفتهای نیست که خبری درباره حمله سگهای ولگرد به مردم روی خروجی خبرگزاریها و رسانهها قرار نگیرد. بنا بر آمار روزانه بیش از ۵۰۰ نفر در کشور توسط سگهای صاحبدار و ۵۵ نفر توسط سگهای بدون صاحب در کشور گزیده میشوند که این یعنی روزی ۸۰۰ میلیون تومان از منابع مالی وزارت بهداشت، به صورت یارانهای برای درمان این افراد هزینه میشود. از طرف دیگر وزارت بهداشت نیز سالانه نزدیک به ۱۰ میلیون دلار برای واکسن ضد هاری هزینه میکند.
دیدن سگهای لاغر و گرسنه در کنار جادههای بین شهری که برای غذا مشغول پارس کردن هستند دیگر منظرهای تکراری است. این روزها در حاشیه جادهها و بعضاً مناطق حاشیهای و حتی داخل کوچهپسکوچهها، پر از سگهای ولگرد و کیسه نایلون های پر از غذا است؛ که برای سگ ها رها شده اند. بدیهی است در زمانهایی که هوا رو به سردی میگذارد شهروندان بیشتری بر خود لازم میبینند که به فکر غذا دادن به حیوانات بیسرپرست باشند. با این وجود صدای دیگری به گوش میرسد که این همه مهربانی و دلسوزی انسان برای حیوانات را تایید نمیکند. این حیوانات وفادار که قرنها و هزارهها به کمک ما آمدند و حالا در حاشیه جادهها بهدنبال پسمانده غذای مسافری میگردند که از پنجره ماشینش به بیرون پرت کرده است.
الگوگیری طبقه متوسط جامعه ما از مردم ترکیه یکی دیگر از دلایل رفتارهای امروزی است. ترکیه کشوری است که سالهای اخیر یکی از مقاصد گردشگری طبقه متوسط ایرانیها بوده است و در این کشور، غذادهی به سگ و گربه به یک فرهنگ تبدیل شده است اما شرایط در ترکیه کنترلشده و عقیمسازی کردهاند؛ ولی متأسفانه برخی ایرانیها بدون آنکه این نکات و شرایط را بدانند از رفتار آنها به صورت افراطی تقلید کرده و شروع به تبلیغ سگ و گربه کردهاند. همه این مسائل باعث شد وضعیت حیوانات ولگرد در کشور ما به این نقطه خطرناک برسد.
به گفته کارشناسان محیط زیست، غذا دادن و پشت کردن به حیوان نه تنها کمکی به سگها نمیکند بلکه با این کار فلاکت یک حیوان را ضربدر تعداد تولههای آنها میکنیم و تعداد سگهایی را که بیغذا و بیپناهگاه خواهند ماند، تصاعدی بالا میبریم.
ما در ایران با جمعیت میلیونی سگ طرف هستیم. رها شدن سگ در طبیعت یک معنی دارد و آن اینکه یعنی زیستگاه، تصرف شده است. آنها پوشش گیاهی و مار و مارمولک و موش صحرایی را از بین میبرند و از این گذشته حق زندگی برای پستاندار دیگری هم در قلمرو آنها وجود ندارد. انگار یک سری شکارچی با سلاح سرد فرستاده باشیم به طبیعت.
سالهاست این حرفها را میزنیم، ولی گوش کسی بدهکار نیست. هیچکس توجه نمیکند که جمعیت فراوان سگ و گربه چه مشکلاتی برای سلامت و بهداشت و محیط زیست ما به وجود آورده است.