محمدی:عاشق«احمدرضا عابدزاده» هستم

مرتضی حیدری/ روزنامه نگار

ارومیه شهری والیبالی است و این شهر را با لقب «شهر عشاق والیبال جهان» می شناسند اما گاها استعدادهایی در سایر ورزش ها چه تیمی و چه انفرادی ظهور می کنند که پرچم ارومیه را همگام با رشته والیبال در میدان ورزش ایران بر می افرازند. رشته فوتبال یکی از این رشته هاست که از سال 97 که 90 ارومیه در لیگ فوتبال ایران تیمداری را شروع کرد ورزش ارومیه را از حالت تک قطبی درآورد. سوژه این شماره صفحه ورزشی «آوای آزاد» یک شخصیت فوتبالی و آن هم از جنس بانوان است. هواداران او را «قارتال» می نامند که در زبان ترکی به معنای عقاب است. سمیرا محمدی دروازه‌بان ملی‌پوش تیم فوتبال پرسپولیس تهران است که فوتبالش را از ارومیه شروع کرد و امروز در اوج تجربه در تیم بزرگ پرسپولیس تهران توپ می‌زند. در این شماره، محمدی که سابقه لژیونر شدن در لیگ ترکیه و حضور در لیگ قهرمانان اروپا را در کارنامه دارد مهمان ما بود تا گپ و گفت صمیمانه‌ای با هم داشته باشیم. آنچه در ادامه می خوانید ماحصل گفت و گوی یکساعته با دروازه بان ارومیه ای و ملی پوش پرسپولیس تهران است.

اگر بخواهید سمیرا محمدی را در دو سه جمله معرفی کنید چه می گویید؟
سمیرا محمدی هستم، 33ساله و متولد ارومیه. لیسانس تربیت بدنی ام را از دانشگاه آزاد اسلامی ارومیه گرفته و در دبیرستان هم حسابداری خوانده‌ام. شغلم هم فوتبال است و عاشق این رشته هستم.

فوتبال را از چه زمانی شروع کردید؟
برادر بزرگم علیرضا گلر بود و با تشویق او من هم فوتبالیست شدم. هرچند در نوجوانی هندبال هم بازی می کردم و سابقه دعوت به اردوی تیم های ملی پایه هندبال ایران را در کارنامه دارم. اما از دوران جوانی رسما فوتبال را انتخاب و در لیگ استانی برای تیم های ارومیه ای بازی می کردم اما از 19 سالگی وارد لیگ فوتبال بانوان کشور شدم که دوسال در شهرداری ارومیه بوده‌ام. بعد به اصفهان و تیم‌های سپاهان و نجف آباد رفتم و پس از آن با ملوان قرارداد بستم که با این تیم ها دو مقام نایب قهرمانی و یک سومی لیگ برتر را کسب کردم. سپس به تیم آتاشهیر بلدیه اسپور ترکیه رفتم و پس از آن در تیم های ملوان، پیکان و ایستا کردستان بازی کردم و هم اکنون در یکی از پرافتخارترین باشگاه های ایران یعنی پرسپولیس تهران توپ میزنم.
پس با این حساب شما یک برادر بزرگتر از خودتان دارید که از قضا او هم فوتبالیست و عین شما گلر است. علیرضا چه تاثیری در زندگی ورزشی شماست؟
همانطور که گفتم علیرضا برادر بزرگ من است که او هم گلر است و سابقه حضور در لیگ دسته یک فوتبال ایران و تیم های بزرگی همچون تراکتورسازی، 90، شهرداری و برق ارومیه را در کارنامه دارد. او مشوق اصلی من بود و در گلر شدن من نقش مهمی داشت و من زندگی ورزشی ام را مدیون علیرضا هستم.
حضور در باشگاه بزرگی مثل پرسپولیس تهران چه حسی دارد؟
من از بچگی پرسپولیسی بودم و خوشحالم که امسال در تیمی بازی می کنم که عاشقش هستم. پوشیدن پیراهن سرخ پرسپولیس زیباترین حس دنیاست و خوشحالم که امسال در باشگاه پرسپولیس هستم و قطعا سعی خواهیم کرد بهترین نتیجه را بگیریم.
یک فصل در ترکیه بودید و آنجا توپ زدید. چگونه گذشت؟
واقعا فصل بسیار متفاوت و جالبی بود. آنجا با بازیکنان بزرگ تیم ملی بانوان ترکیه هم بازی بودم و تجربیات بسیار زیادی بدست آوردم. فضای فوتبالی ترکیه بسیار متفاوت تر از ایران است. بدون تعصب باید بگویم فوتبال ترکیه چندین سال از فوتبال ایران جلوتر است. آنجا با تیمم در بالاترین سطح لیگ اروپا یعنی چمپیونزلیگ یا لیگ قهرمانان اروپا حضور پیدا کردم که واقعا افتخار بزرگی است و اولین بازیکن تاریخ فوتبال بانوان ایران هستم که در چمیونزلیگ بازی کرده ام.
هر ورزشکاری در زندگی اش یک الگوی ورزشی دارد. الگوی شما کیست؟
من عاشق گلری آقای عابدزاده بودم و هستم و اصلا دلیل اینکه پست دروازه‌بانی را انتخاب کردم این بود که در بچگی با شوق زیادی بازی های ایشان را دنبال می کردم. او بهترین دروازه‌بان تاریخ فوتبال ایران است و بدون شک الگوی من اوست. در بین دروازه‌بانان خارجی هم از بازی امانوئل نویر خوشم می آید و سبک بازی اش را می‌پسندم. در کنار این‌ها سبک بازی رونالدینیو، مسی و طارمی را دوست دارم.
پیش بینی شما از رتبه امسال پرسپولس در لیگ برتر بانوان چیست؟ تیم را هم ظاهرا دیر بسته اند.
بله. پرسپولیس امسال بسیار دیر بسته شد و سال اولی است که در لیگ برتر حضور دارد. بازیکنان مان هم اکثرا جوان هستند و در مقابل هم تیم‌های خوبی مثل خاتون بم، ایستا البرز و گل گهر سیرجان در لیگ برتر داریم و امیدوارم بتوانیم در پایان لیگ رتبه خوبی در لیگ کسب کنیم و افتخاری دیگر به تالار افتخارات پرسپولیس اضافه کنیم.
بهترین و بدترین خاطره فوتبالی؟
حضور در اردوهای تیم های ملی جوانان وبزرگسالان و پوشیدن پیراهن تیم ملی فوتبال ایران بهترین خاطره فوتبالی من است و بازی فصل گذشته با خاتون بم جزو بدترین خاطرات فوتبالی من است که امیدوارم هیچگاه تکرار نشود.
اگر ورزشکار نمی شدید کدام شغل را انتخاب می کردید؟
مطمئنم اگر فوتبالیست نمی شدم شغل معلمی را انتخاب می کردم چون عاشق بچه ها هستم و دوست دارم به آنها یاد بدهم و داشته هایم را با آنها تقسیم کنم.
پس فوتبال بانوان ایران باید بعد از بازنشستگی شما منتظر یک مربی توانمند باشد؟
دقیقا همین تصمیم را دارم و بعد از پایان فوتبالم به سمت مربیگری می روم. البته همین الان هم مدرک مربیگری و مربی دروازه بانی C آسیا را دارم اما سعی خواهم کرد بالاترین مدارک مربیگری را بگیرم و علاوه بر آموزش فوتبال به نونهالان، در بالاترین سطح فوتبال ایران مربیگری کنم.

هدف بزرگ محمدی که هنوز تیک نخورده چیست؟
من اهداف بزرگی در زندگی ام دارم که مهمترین آنها حضور در سطح اول فوتبال اروپاست و تلاش خواهم کرد که به آن برسم.

آشپزی گلر تیم ملی چگونه است؟
افتضاح! از آشپزی هیچ چیزی نمی دانم و اگر مادرم نباشد در خانه از گرسنگی می میرم (باخنده). اما در کارهای خانه تا آنجا که بتوانم به مادرم کمک می کنم

و سخن پایانی …
از نشریه آوای آزاد سپاسگزارم که این فرصت را فراهم کرد تا در یک فضای صمیمی و گرم، در مورد فوتبال گپ‌و‌گفتی بزنیم. برای تمام مردم ایران سلامتی و شادی و نشاط آرزومندم و امیدوارم همه مردم به آنچه که لایقش هستند برسد.