افتتاح روی کاغذ، تشنگی در واقعیت
طاهره زینالی / روزنامه نگار
در سالهای اخیر، یکی از آفتهای مدیریت اجرایی در کشور، غلبه تبلیغات بر نتیجه بوده است؛ پروژههایی که پیش از آنکه به بهرهبرداری واقعی برسند، در قاب دوربینها افتتاح میشوند و مسئولان در برابر دهها عکاس و خبرنگار از حل مشکلات مردم سخن میگویند، اما مردم در زندگی روزمره خود تغییر محسوسی احساس نمیکنند.
روستای ولنده سفلی این روزها نمونهای از همین وضعیت است. چند روز از مراسم افتتاح پروژه آبرسانی میگذرد؛ مراسمی که با حضور مسئولان و پوشش رسانهای گسترده توسط یکی از نمایندگان مردم ارومیه در مجلس برگزار شد و نوید پایان مشکل آب شرب روستا را داد. اما اکنون گلایه اهالی چیز دیگری است؛ آب هنوز به خانهها نرسیده و مردم همچنان با مشکل کمآبی و بیآبی دستوپنجه نرم میکنند.
سؤال ساده مردم این است: اگر پروژه آماده بهرهبرداری نبود، چرا افتتاح شد؟ و اگر آماده بهرهبرداری بوده، چرا هنوز آب در شبکه جریان ندارد؟
مردم از مسئولان انتظار معجزه ندارند، اما انتظار صداقت دارند. شهروندان ترجیح میدهند پروژهای چند هفته دیرتر افتتاح شود اما واقعاً به بهرهبرداری برسد، نه اینکه روبان آن بریده شود و مشکلات همچنان پابرجا بماند.
نمایندگان مجلس و مدیران اجرایی زمانی میتوانند از موفقیت یک پروژه سخن بگویند که نتیجه آن در زندگی مردم دیده شود. معیار موفقیت یک طرح آبرسانی، تعداد دوربینهای حاضر در مراسم افتتاح نیست؛ بلکه باز شدن شیر آب در خانههای روستاییان است.
اکنون انتظار میرود مسئولان مرتبط بویژه آن نماینده محترم و افرادی که در مراسم افتتاح از حل مشکل آب روستا خبر داده بودند، درباره علت تأخیر در بهرهبرداری واقعی و زمان دقیق وصل شدن آب به منازل توضیح شفاف و صریح ارائه کنند. پاسخگویی به مردم، کمترین حق آنان و نخستین وظیفه مسئولان است.
