در سی‌ونهمین اجلاس سراسری رؤسای آموزش و پرورش کشور، نام استان‌هایی همچون سمنان، کرمانشاه، تهران، هرمزگان، اصفهان، کهگیلویه و بویراحمد و خراسان رضوی به‌عنوان استان‌های برتر در مجموع شاخص‌ها مطرح شد؛ آذربایجان شرقی در شاخص‌های آموزشی و پرورشی، مرکزی در اجرای احکام مالی قانون و جلب مشارکت خیرین و دستگاه‌های اجرایی و یزد در عملکرد دبیرخانه، برگزاری جلسات و کیفیت مصوبات در جمع برترین‌ها قرار گرفتند.
اما در میان این فهرست، یک پرسش جدی برای افکار عمومی آذربایجان‌غربی مطرح است: جایگاه استان ما کجاست؟
این در حالی است که استاندار آذربایجان‌غربی همواره بر ضرورت توجه جدی به آموزش و پرورش، توسعه زیرساخت‌های آموزشی، رفع محرومیت‌های آموزشی و استفاده از ظرفیت دستگاه‌های اجرایی و خیرین برای ارتقای شاخص‌های این حوزه تأکید کرده است. با این حال، خروجی عملکرد دستگاه متولی آموزش و پرورش استان به گونه‌ای نبوده که آذربایجان‌غربی را در جمع استان‌های برتر این ارزیابی قرار دهد.
این فاصله میان اهتمام مدیریت عالی استان و عملکرد دستگاه تخصصی متولی آموزش و پرورش نیازمند بررسی جدی است.
استانی که با جمعیت قابل توجه دانش‌آموزی، گستردگی جغرافیایی، مناطق محروم و مرزی و نیازهای جدی در حوزه فضاهای آموزشی و کیفیت تعلیم و تربیت مواجه است، نمی‌تواند صرفاً به بیان برنامه‌ها و وعده‌ها بسنده کند. انتظار طبیعی از اداره‌کل آموزش و پرورش این است که سیاست‌های استانداری را به برنامه عملیاتی، شاخص قابل اندازه‌گیری و نتیجه ملموس تبدیل کند.
عدم حضور آذربایجان‌غربی در جمع استان‌های برتر، اگرچه به‌تنهایی نمی‌تواند همه ابعاد عملکرد آموزش و پرورش استان را زیر سؤال ببرد، اما یک علامت هشدار جدی درباره ضعف مدیریتی، پیگیری و نظام ارزیابی عملکرد است؛ به‌ویژه آنکه استان‌های دیگر توانسته‌اند از ظرفیت استانداری، دستگاه‌های اجرایی، خیرین و مجموعه‌های مردمی برای ارتقای جایگاه آموزش و پرورش استفاده کنند.
اکنون انتظار از مدیرکل آموزش و پرورش آذربایجان‌غربی این است که به‌جای ارائه گزارش‌های کلی، صریح و شفاف اعلام کند استان در هر یک از شاخص‌های ارزیابی چه امتیازی کسب کرده، در کدام شاخص‌ها عقب مانده و برای جبران این فاصله چه برنامه مشخصی دارد.
آموزش و پرورش، عرصه آزمون و خطای مدیریتی نیست. آینده هزاران دانش‌آموز استان به کیفیت تصمیم‌ها، برنامه‌ریزی و مدیریت امروز وابسته است. اهتمام استاندار زمانی به نتیجه خواهد رسید که مدیریت آموزش و پرورش نیز با همان جدیت، پیگیری و مطالبه‌گری را در میدان عمل نشان دهد.
سوال اساسی اینجاست چرا آذربایجان‌غربی با وجود تأکیدات مدیریت عالی استان، در جمع برترین‌ها دیده نمی‌شود و مسئولیت این عقب‌ماندگی با چه کسی است؟